Gedeelde liefde, gedeelde haat.

 

Top

 

Vaak denk je als man in het begin gewoon een gelukkig gezinnetje met een vrouw en kinderen voor wie je een toekomst op zou willen bouwen.

Maar hoe bedrieglijk kan dit mooie plaatje blijken als je door je vrouw jarenlang

In elkaar geslagen word tot het zo erg word dat je voor je leven vreest.

 

Als je dan eindelijk de stap durft te zetten om na 10 jaar mishandeling, die je maar altijd weer incasseerde omdat je je kind niet wil laten barsten, besluit om toch weg te gaan en dan de stap durft te zetten om daar aangifte van te doen.

 

Wat schiet je daar dan mee op als je kind die dat al die jaren heeft zien gebeuren het vervolgens overneemt van de moeder en diens vader daarop ook stelselmatig gaat mishandelen?

 

De vader vreest nog steeds voor zijn leven en is dan ook ten einde raad van de ene kant blijft het toch je kind maar hoeveel kan een mens incasseren?

 

En als je dan ook nog eens niet serieus genomen word door politie die er nog niet eens een notitie van gemaakt hebben waar ben je dan mee bezig en hoeveel is een mensenleven eigenlijk waard?

 

De vader in kwestie zal zeker opgelucht zijn als ook het inmiddels volwassen kind hem niks meer aan kan doen en hij een beetje mag bijkomen in een beetje rust en veiligheid achter zijn eigen voordeur.

 

Wie geeft een ander het recht om diens haat zo te projecteren op de kinderen dat deze diens destructieve werk voort zetten?

 

                        Laat onze kinderen niet onze wapens zijn.

 

Top