Mijn leven geleefd.    

               

Top

Het begon zo eenvoudig vol goede voornemens en plannen voor de toekomst eerst een baan dan een gezin het leek allemaal zo mooi.Maar de realiteit werd zo anders de kinderen, het huishouden,het werk, de kosten alles nam zoveel tijd in beslag en gaf zoveel spanningen waarbij je ook nog eens het gevoel kreeg er alleen voor te staan omdat je partner je niet begrijpt. Dan neem je maar medicijnen of een borrel zodat je tenminste kunt slapen maar de ellende gaat door als je de volgende ochtend opstaat.Nog meer gescheld je moet dit doen, je moet dat doen, je denkt niet genoeg aan anderen  alsof je je voor meer als 100% in kunt zetten.

Nog meer spullen nog meer luxe en de kinderen worden ouder maar er is niemand die mijn pijn ziet. De druk word alleen maar erger en ik weet me geen raad. Ik neem overdag ook maar medicijnen omdat ik het anders niet aan kan. Als ik niet nog meer van mezelf geeft krijg ik letterlijk van alles naar mn kop gegooid niet alleen verwijten en dreigementen maar ook allerlei voorwerpen.

Wanneer stopt dit nu eens ziet dan niemand hoeveel pijn het me doet?

Toch pik ik het maar weer en ga door al is het voor de kinderen we waren toch ook gelukkig samen. Ik hoop dat dit snel, zoals beloofd, beter gaat want de pijn word haast ondragelijk. Een sprookje de dreigementen worden alsmaar zwaarder en de klappen harder maar waar moet ik heen wat kan ik doen? Ik zie geen uitweg. Ik wil mijn gezin en mijn kinderen niet opgeven we hebben er zo hard voor gewerkt maar ik kan niet meer. Ik beschadig mezelf maar het word niet gezien en weer ga ik door tot het me echt te veel word.

Misschien ben ik wel zo slecht en is iedereen beter af zonder mij, ik weet het echt niet meer.  Ik neem al mijn medicijnen in n keer misschien slaap ik voor altijd, mijn leven geleefd en voor altijd vergeten.  Maar dan word je wakker gemaakt. Op tijd gevonden, weer geen rust en ook geen begrip alleen maar meer verwijten.  Dit kan ik niet meer dan ga ik maar weg en laat alles achter me.

Daarmee houd de pijn nog steeds niet op.Ik leef met het gemis van wat ik eens had maar de dreigementen en de pijn lijk ik meegenomen te hebben die houden ook nu nog niet op maar worden alsmaar grimmiger en zwaarder. ik ben bang voor het onrecht dat geschied  Is dit wat het leven voor me in petto heeft?  Heb ik dan geen recht op een stukje menswaardigheid of een beetje geluk?

Ik begin weer opnieuw maar het lijkt me niet gegund en dus vlucht ik weer.In mijn pijn en paniek zoek ik voor hulp maar alle deuren lijken gesloten voor me  Andere mensen lijken zo gelukkig ben ik dan de enige die door deze hel  gaat? Ik weet het niet meer en ik schaam me zo kon maar iemand me helpen.     &nb Al was het maar door in me te zien wie ik eens was voor dit allemaal begon, een schouder om op uit te huilen, een begrijpend mens om mijn pijn mee te delen, een steun op de weg die ik zo alleen en zo angstig bewandel.

         Maar ik weet niet of dat wel kan, want buiten dit alles ben ik maar een  man

 

           Top